บทกวี

123 items(1/13) 2 3 4 5 Next » Last »|

บทกวี : ศึกใหญ่ในบ้าน

โดย พีรมิตร on May,27 2011 15.35

ศึกใหญ่ในบ้านร้าวลึกศึกในบ้านกองศึกฉานฉงนแสยงแบ่งพวกเหลืองเขียวแดงขาวน้ำเงินและหลากสีละเลงอวดเก่งฉกาจคอยฟันฟาดสาดอัปรีย์ต่อกรต้อนต่อตีบ่มีเกรงไผผู้ใดพ่นพิษผิดเป็นถูกถูกเป็นผิดชนิดใหญ่อลวนวุ่นวายไทยยากแก่ใครเข้าใจความหนึ่งคำก็เพื่อธรรมหมื่นแสนคำก็เพื่องามก่อไฟภัยลุกลามในนามใ

บทกวี : สัญญาก่อนจาก

โดย พีรมิตร on March,04 2011 14.46

สัญญาก่อนจากวันจากนี้มีขึ้นทันทีที่เราก้าวเข้ามาเพียงแต่รอเวลาดีดีที่จะเผยตัวตนวันแห่งการค้นพบความหมายของอาลัยวันแห่งการหวั่นไหวในความคิดถึงโอกาสซึ่งหมดและหมดเวลาระหว่างการมากับการไปมีอะไรหลายอย่างอยู่ตรงกลางขณะที่พวกเราเดินร่วมทางทุกข์สุขอำพรางสัมพันธ์ดีดีของพวกเราเรามัวแต่ทุกข์

บทกวี : การเดินทางที่ไม่มีวันกลับ

โดย พีรมิตร on January,17 2011 10.02

การเดินทางที่ไม่มีวันกลับมีคนบอกว่า เขากลับมาแล้วแต่ฉันไม่เคยเห็นเขาสักทีเห็นแต่คนที่มีชื่อเหมือนเขาและหลายคนว่าเป็นเขาฉันว่า ใครก็ตามเมื่อเดินทางไปแล้วจะไม่มีใครกลับมาอีกคนที่บอกใครหรือตนเองว่า ตนไม่เคยเดินทางเขาอาจหลงลืมความจริงบางอย่างในขณะที่เขาพูดนั่นเขากำลังเดินห่างออกไปเร

บทกวี เรื่องเล่าของนักเรียน ภาคแรก

โดย พีรมิตร on December,15 2010 10.53

เรื่องเล่าของนักเรียน ภาคแรก

(ในโรงเรียนพุทธแห่งหนึ่ง)

เช้าตื่นขึ้นมาฟ้าเปิด
ใจรอก่อเกิด
สติปัญญาสำคัญ

นิ่งนับลมหายใจพลัน
สิบรอบผูกพัน
ฝึกทันท่วงท่าอารมณ์

จึงทำการกิจวงกลม
ตามกาลสังคม
เสร็จสรรพรีบไปโรงเรียน

ฉันก็ไม่ชอบ กวี...

โดย naamon1974 on October,12 2010 16.09

[กวีของฉัน....]เธอไม่ชอบบทกวีเหรอ?ฉันก็ไม่ชอบ... แต่มันไม่ใช่แบบนั้นด้วยความที่ฉันอ่อนแอ และบาปหนารวมถึงความมากมาย แสนสกปรกแต่ฉันก็มีจิตวิญญาณ หวังที่จะได้รับการคุ้มครอง...ถีบตัวเองออกจากกลุ่มหนอนที่ชอนใช แทะเร้น!!ให้ฉันมีชีวิต ชีวา มีรูปลักษณ์ใหม่แแบบในฝันบ่อยครั้งฉันก็ลืม ว่าบางครั้

บทกวี : ครวญใคร่ก่อนใจรักชัง

โดย พีรมิตร on September,29 2010 12.08

ครวญใคร่ก่อนใจรักชังความเศร้าเร้ารุกทุกหย่อมหญ้าขอฟ้าเปิดทางโดยสร้างสรรค์ผลลัพธ์การต่อสู้คงรู้กันว่ามันปวดร้าวสักเพียงไรบาดเจ็บล้มตายในเบื้องต้นขัดสนจนจิตวิกฤติไหม้ความไม่ถนอมไม่ยอมใครเรี่ยไรทุกผู้หดหู่ซมโลกจะมีแต่ความแพ้พ่ายคำตอบสุดท้ายร้ายครางขรมสูญสิ้นจักรวรรดิรัฐนิยมล่

บทกวี : นวัตกรรมใบไม้

โดย พีรมิตร on August,19 2010 09.16

ครูหยิบใบไม้มาหนึ่งใบ เป็นใบไม้สีสวยขจีเขียวกว่าเขาจะผลิงามไม่ง่ายเชียวไม่ถึงเสี้ยวนาทีถ้าเด็ดทิ้งระยะกาล เกิด-ดับ ต่างลิบลิ่วเหตุปลิดปลิวสมค่าแล้วทุกสิ่งเช่นแก่หง่อมย่อมหลุดตามเป็นจริงคำตอบน่าจะนิ่งอย่างแน่นอนแต่เหตุดับกับเกิดจากมักง่าย แค่มือป่ายป่วนเล่นเป็นสังหรณ์ไม่ไต

จงทำกับเพื่อนมนุษย์โดยคิดว่า

โดย พีรมิตร on May,24 2010 14.59

จงทำกับเพื่อนมนุษย์โดยคิดว่าเขาเป็นเพื่อนเกิด แก่ เจ็บ ตาย ของเราเขาเป็นเพื่อน เวียนว่าย อยู่ในวัฎฎสงสาร ด้วยกันกะเราเขาก็ตกอยู่ใต้อำนาจ กิเลส เหมือนเรา ย่อมพลั้งเผลอไปบ้างเขาก็มีราคะ โทสะ โมหะ ไม่น้อยไปกว่าเราเขาย่อมพลั้งเผลอบางคราว เหมือนเราเขาก็ไม่รู้ว่าเกิดมาทำไม เหมือนเรา ไม่รู้จักนิพพาน

บทกวี : เมื่อพี่ไทยไม่รักไทยใครจะรัก

โดย พีรมิตร on March,11 2010 15.00

เมื่อพี่ไทยไม่รักไทยใครจะรักเลือดทะลักกี่ทะเลาะจึงรู้สึกกี่ดวงใจไทยช้ำจึงสำนึกกว่าเป็นปึกแผ่นมาสาหัสแล้วเหมือนจะฆ่า..คล้ายจะเข่นให้เป็นศพไทยจะรบกันทำไมดวงใจแก้วสักกี่คำสักกี่ก้าวตลอดแนวก็ไม่แคล้วเลือดใจไทยทั้งนั้นไม่เห็นว่าผู้ใดจะได้สุขเห็นแต่ทุกข์โทมนัสขวางขัดกั้นทั้งน้ำตาสารพัดทั้งกัดฟ

ร้อยกรอง สำหรับครูฝึกประสบการณ์

โดย พีรมิตร on March,04 2010 11.35

เวลาคือ เงื่อนไข ความสำเร็จการเบ็ดเสร็จ ทุกอย่าง ที่สร้างสรรค์ครบกำหนด บททดลอง ต้องจากกันฝากสัมพันธ์ วันผ่านมา ให้อาลัยพบเพื่อจาก ยากนัก จักหลีกหลบจากเพื่อพบ อยากจะรู้ มีอยู่ไหมบางสิ่งที่ ดีงาม ความซึ้งใจพอจะให้ ครูคืน มาชื่นชมและลูกศิษย์ ทุกดวงใจ ในที่นี่มีพื้นที่ ให้ครู อยู่สุขสมเท่าที

123 items(1/13) 2 3 4 5 Next » Last »|
ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เว็บไซท์
"ก๊วนปาร์ตี้"
เว็บไซท์นี้เปิดมาเพื่อ เป็นพื้นที่สาธารณะ สำหรับบันทึกเรื่องราว ทางด้านวรรณกรรม ทุกรูปแบบ ท่านสามารถส่งบทความ - เรื่องสั้น - บทกวี เพื่อมาแลกเปลี่ยนกันอ่าน โดยคลิกส่งได้จากด้านล่างนี้
คลิกเพื่อ >> ส่งบทความ | ส่งเรื่องสั้น | ส่งบทกวี | ปกิณกะ