เรื่องสั้น

เรื่องสั้นสมบูรณ์แบบ

by สิงห์ลา @June,18 2007 13.06 ( IP : 202...98 ) | Tags : เรื่องสั้น

เรื่องสั้นสมบูรณ์แบบ

1. ภายในห้องสี่เหลี่ยมอับ ๆ ไร้หน้าต่าง ลมชื้นพัดลอดเข้ามาแผ่ว ๆ ตรงช่องประตู พัดลมเพดานหมุนเอื่อยอาดไม่รู้ร้อนรู้หนาว เหมือนกับโลกที่ค่อย ๆ หมุนรอบตัวเองให้หมดไปในหนึ่งวัน บริเวณพื้นผิว-หนังสีน้ำผึ้งที่เริ่มแห้งเหนี่ยว เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ค่อย ๆ ผุดพรายออกตามรูขุมขน ด้วยอุณหภูมิภายในร่างกายที่แล่นสูงขึ้นทุกที ๆ จนกระทั่งปลายนิ้วล่วงล้ำสัมผัสตัวอักษรสุดท้าย

  “สมบูรณ์แบบ!” เขาตะโกนก้องออกมา เนื่องจากเก็บอารมณ์ตื่นเต้น ดีใจไว้ไม่อยู่ เหงื่อเม็ดเล็กหยดหนึ่งไหลลาดลงจากปลายจมูก ปะพรมลงบนแป้นคีย์บอร์ดสีขาวขุ่นที่ผ่านการสัมผัสจากปลายนิ้วนับครั้งไม่ถ้วน

ทันทีที่เขาเขียนเรื่องสั้นเรื่องล่าสุดจบ ด้วยความรวดเร็วและชำนาญ เขาเซฟงาน-เอนตัวหยิบกระดาษเอสี่ในลิ้นชักใส่เครื่องปริ้นเตอร์-ปริ้นงานออกมา-หยิบมันดูด้วยความชื่นชมทีละแผ่นจนครบ-นำกระดาษใส่ซองเอกสารสีน้ำตาล-ใช้ปลายลิ้นเลียแต้มปิดผนึกซอง-เขียนที่อยู่ผู้ส่ง(ที่อยู่ของเขาเอง)-ผู้รับ(บรรณาการเรื่องสั้นนิตยสารรายสัปดาห์ฉบับหนึ่ง)-หยิบปากกาเมจิกสีแดงเขียนต่อท้ายรหัสไปรษณีย์ผู้รับตัวใหญ่ ๆ อย่างชัดเจนว่า “ด่วน” –รีบวิ่งไปที่ไปรษณีย์หน้าปากซอย-ยืนต่อคิว-ยื่นจดหมายระบุกับพนักงานไปรษณีย์ว่า “อีเอ็มเอส”

“ถึงเมื่อไหร่ครับ” เขาถามน้ำเสียงกระวนกระวาย

พนักงานไปรษณีย์ก้มมองนาฬิกา “พรุ่งนี้ประมาณบ่ายโมง”

“น่าจะทัน ๆ” เขารำพันกับตัวเองซ้ำไปซ้ำมา





2. เขาเริ่มเขียนเรื่องสั้นมาสามปีแล้ว จุดเริ่มในการเขียนเรื่องสั้นของเขา เกิดขึ้นจากแรงบันดาลใจเมื่อได้อ่านหนังสือ “สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าคน” ของวินทร์ เลียววาริณ ด้วยความบังเอิญที่เผลอเดินเข้าร้านหนังสือ ในวันที่ไปยืนรอแฟน(ที่มาช้ากว่าชั่วโมง)ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

  ในร้านหนังสือระหว่างเตร็ดเตร่ เขาหยิบหนังสือเล่มนี้ออกมาชั้นวางหนังสือโดยไม่ได้ตั้งใจ อาจจะเป็นเพราะสายตาตวัดเห็นป้าย”ซีไรต์” แปะการันตีไว้ นึกเล่น ๆ ซื้อมาถือเท่ ๆ ก็คงไม่เสียหายอะไร แต่เมื่อหลงไปอ่านเรื่องแรก จนกระทั่งเรื่องสุดท้ายจบไป เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกระทบกระทั่งจิตใจอย่างหักห้ามไม่ได้ และสุดท้ายเขาก็เริ่มลงมือเขียนเรื่องราวจากจินตนาการของตัวเองเรื่องแรก ด้วยแรงกระตุ้นจากการอ่านหนังสือเล่มนั้นเป็นจุดเริ่ม

  แม้จะไม่มีประสบการณ์เลยแม้แต่นิดเดียวในการเขียนหนังสือ แต่ด้วยความตั้งใจและมุ่งมั่นที่อยากจะผลิตงานวรรณกรรมดี ๆ (บ้าง) เพื่อสนองความต้องการของตัวเอง และหวังว่ามันจะเป็นที่ยอมรับแก่สังคมโดยรวม ทำให้เขามุ่งมั่นที่เขียนเรื่องสั้นออกมาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

  จากวันแรกจนถึงวันนี้ เรื่องสั้นกว่าร้อยเรื่องถูกถ่ายทอดออกมาจากจินตนาการ และรอยหยักในสมอง ด้วยกลเม็ดเคล็ดลับ, ไม่ลับ วิธีการต่าง ๆ ที่เขาสืบเสาะหามาเพื่อเติมแต่ง และตกแต่งผลงานของตัวเอง ยังจำได้ดีถึงเรื่องสั้นเรื่องแรกที่เขียนเสร็จ หัวใจเต้นเร้าไม่เป็นจังหวะ ดีใจ อยากแสดงออกให้โลกภายนอกได้เห็นถึงคุณค่าของวรรณกรรมชั้นดีที่ได้อุบัติขึ้นมาสด ๆ ร้อน ๆ แต่ความไม่กล้าพอ เขาจึงเก็บมันไว้อ่านเพียงคนเดียวและผลิตงานชิ้นต่อไป ๆ และต่อไป

  หลังจากซุ่มเขียนเรื่องสั้นไว้อ่านคนเดียวมานาน จุดเปลี่ยนในการเขียนเรื่องสั้นเขา ถูกยกระดับเปลี่ยนไปอีกครั้งหนึ่งเมื่อได้อ่านเจอในอินเตอร์เน็ตแล้วพบว่า มีนิตยสารรายเดือน รายปักษ์ รายสัปดาห์ หลายเล่มที่เปิดรับเรื่องสั้น เขาใช้เวลาตรึกตรองอยู่หลายวันในความคิดที่จะกล้าส่งผลงานออกไป

  ในที่สุดผลงานเรื่องแรกเขาก็ถูกออกไปสู่โลกกว้าง หลังจากเขาเริ่มเขียนเรื่องสั้นได้สองปี กับผลงานกว่าหนึ่งร้อยเรื่อง เขาส่งเรื่องสั้นที่คัดสรรแล้วไปให้นิตยสารรายสัปดาห์ฉบับหนึ่งพิจารณา





3. หนึ่งปีเต็ม ๆ ที่เขาส่งเรื่องสั้นไปให้นิตยสารรายสัปดาห์ฉบับนั้นพิจารณา ตัวอักษรที่ถูกถักทอร้อยเรียงจากจินตนาการกว่าร้อยเรื่องที่ถูกส่งไป การรอคอยอย่างใจจรดจ่อทำให้เขาเหว่ว้า จมอยู่กับความเงียบในแรงสะท้อนกลับ เวลาที่หลุดพ้นปฏิทินไปทุกวันทำให้นึกท้อแท้ว่าจะไม่ส่งอีกต่อไปแล้ว จนสุดท้ายสวรรค์ก็ฉายแสงลงมา(แม้มันจะเป็นแสงจาง ๆ ก็เถอะ) ก่อนวันที่เขาจะเลิกล้มความตั้งใจว่าจะเป็นนัก(อยาก)เขียน-เมื่อวานนี้เขาได้รับการตอบรับ(สักที) ไปรษณียบัตรจากบรรณาธิการกับข้อความสั้น ๆ ทำให้เขาต้องทนอดหลับอดนอนทั้งคืน รีบเร่งเขียนเรื่องสั้นชิ้นใหม่แล้วรีบส่งให้ไปทันทีในเช้าวันถัดไป(วันนี้)

  เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ เพราะหนึ่งปีเต็ม ๆ กับการพยายามส่งเรื่องสั้นนับร้อยเรื่องที่เขียนเก็บเอาไว้ทยอยส่งไป แต่เรื่องทั้งหมดก็เหมือนถูกดูดกลืนไปในหลุมอากาศ หายสาบสูญไปเหมือนกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

  ในท้ายที่สุดมันก็เกิดขึ้นเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้หายไป แม้ข้อความตอบกลับเนื้อความในจดหมาย มันจะไม่ได้เป็นข้อความที่บอกว่าเรื่องสั้นที่เขาส่งไป “ผ่าน” แต่อย่างน้อยมันก็เป็นกำลังใจให้คน(อยาก)เขียนเรื่องสั้นอย่างเขา มีแรงกระตุ้นในการทำมันต่อไป

  ข้อความตอนหนึ่งในจดหมาย สร้างแรงกระตุ้นอย่างมหาศาลให้กับเขา เหมือนคนที่เดินหลงทางอยู่ในความมืด แล้วจู่ ๆ ก็มีความหวังในชีวิตเมื่อเห็นแสงสว่างสาดส่องเข้ามา


  “...ผมเห็นถึงความตั้งใจของคุณ แม้ตอนนี้งานของคุณจะยังไม่ผ่าน แต่ผมเห็นถึงการพัฒนาของงาน งานช่วงหลัง ๆ มีวิธีการเขียนและนำเสนอที่ดีขึ้น แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่คุณยังขาดในงานของคุณก็คือชีวิต...”


ทุก ๆ ครั้งที่เขาเขียนเรื่องสั้นเสร็จ เขามักจะอ่านทบทวนหาจุดบอด และจุดบกพร่องของตัวเอง เรื่องสั้นหลาย ๆ เรื่องที่เขียนเสร็จสิ้น มีการนำเสนอที่อ่อนเกินไป โครงเรื่องไม่แน่นและหละหลวม ภาษาที่ใช้ยังไม่ดี การดำเนินเรื่องติดขัด การเสนอแนวคิดไม่คมพอ ฯลฯ และอีกหลาย ๆ อย่างที่เขาพยายามพัฒนาตัวเองอย่างสม่ำเสมอ

    เขาเชื่อว่าจุดบอดหลาย ๆ จุดเขาถูกลบออกไป พร้อม ๆ กับการพัฒนาตัวเองในการเขียนเรื่องสั้นกว่าสามปีที่ผ่านมา ความมั่นใจในตัวเองว่าเขาเดินมาถูกทางจะไม่เพิ่มพูนมากขนาดนี้เลย ถ้าไม่ได้จดหมายฉบับนั้นจากบรรณาธิการ แม้มันจะเป็นจดหมายคอมเมนต์ก็ตาม แต่เขาก็เชื่อว่ามันเป็นการติเพื่อก่อ ติเพื่อสร้างนักเขียนวรรณกรรมชั้นเลิศให้เกิดขึ้นในประเทศนี้

  จุดบอดจุดสุดท้ายกำลังถูกลบออกไป จากคำชี้แนะของจดหมายฉบับนั้น





4. เขาเดินออกจากไปรษณีย์ด้วยความอิ่มเอมใจ หลังจากงานชิ้นล่าสุดได้ถูกส่งออกไป วันนี้เขาได้เรียนรู้จุดผิดพลาดอีกจุด นอกจากที่ได้ทดลองการเขียนงานในหลาย ๆ แนวทางนั้นก็คือ ไม่เป็นเรื่องดีเลยในการที่เขาเก็บดองงานเอาไว้กับตัวเองนานเกินไป และอีกทั้งการส่งที่ล้าช้าเกินไป(ปกติเขาส่งไปรษณีย์แบบธรรมดาเป็นประจำ)

  เช้านี้-เขาฝันถึงเรื่องสั้นเรื่องแรกที่ลงนิตยสารรายสัปดาห์ คงโก้ดีพิลิก ถ้าเช้าวันนั้นมาถึงเขาจะเหมานิตยสารฉบับนั้นให้เกลี้ยงแผง ฝันถึงเรื่องสั้นเรื่องต่อไปที่จ่อคิวที่จะลงนิตยสารฉบับถัดไป จินตนาการถึงหนังสือรวมเรื่องสั้นเล่มแรกที่วางอยู่บนชั้นวางหนังสือในร้านหนังสือชื่อดัง กลายเป็นหนังสือติดอันดับ(เรื่องสั้น)ขายดีอันดับหนึ่ง จนกระทั่งได้รางวัลซีไรต์มาประดับบนปกหนังสือ

  ก่อนความคิดในการวางแผนที่จะเขียนเรื่องสั้นเรื่องต่อไป เขาคิดว่าบางทีเขาอาจจะสมควรเริ่มเขียนนิยาย หรือนวนิยายบ้าง แม้จะยังไม่ค่อยเข้าใจว่าสองคำนี้มันแตกต่างกันเท่าไร แต่ไม่เป็นไรค่อย ๆ เรียนรู้ไปแล้วกัน ยังไงเขาเป็นคนที่เรียนรู้เร็วและพร้อมที่จะเรียนรู้อยู่แล้ว และหากมีเวลาว่าง ๆ เขาอาจจะเจียดเวลาเพื่อไปเขียนบทความ หรือความเรียงให้กับนิตยสารรายสัปดาห์ หรือรายปักษ์ชื่อดังทั้งหัวไทยหัวนอก

  หัวเราะกับความโง่เง่าของตัวเองเบา ๆ พอขำ ๆ ไม่นึกเลยว่า การส่งไปรษณีย์แบบช้าและเร็วจะมีผลกระทบต่อการพิจารณาเรื่องสั้นของบรรณาธิการอย่างนี้ เรื่องสั้นเรื่องต่อไปคงไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปแบบการส่งงานครั้งผ่าน ๆ มาอย่างแน่นอน

  หยิบใบเสร็จค่าส่งไปรษณีย์มาดู ค่าขนส่งแบบอีเอ็มเอสกับแบบธรรมดาต่างกันสามสิบบาท ราคาที่แตกต่างแต่แลกมาซึ่งความคุ้มค่ากับนักเขียนเรื่องสั้นรางวัลซีไรต์ในอนาคตยังไงก็คุ้ม

  เขามีความมั่นใจว่างานชิ้นนี้ต้องผ่านการพิจารณาแน่นอน

  ถ้ามันไปถึงมือบรรณาธิการทัน โดยไม่ตายซะก่อน เหมือนต้นฉบับเรื่องสั้นทุกเรื่องที่ผ่านมา ที่เสียชีวิตระหว่างทางจัดส่ง (หรือก่อนหน้านั้น)

  เขาเพิ่งเข้าใจว่าตัวอักษรมีเรื่องราว เรื่องสั้นมีชีวิตก็ตอนนี้เอง นี้อาจจะเป็นการพัฒนาอีกขั้นสำหรับนักเขียนชั้นเลิศอย่างเขา

  คราวหลังทุกครั้งที่เขียนเรื่องสั้นจบ หลังจากที่ต้นฉบับยังดิ้นเร่า ๆ อยู่บนหน้ากระดาษ หากมันถูกปริ้นออกมา เขาจะต้องรีบส่งมันออกไปทันที ไม่ให้มันตายไร้ชีวิตเหมือนกับเรื่องสั้นทุกเรื่องที่เขาเขียนส่งไปอย่างล่าช้าเหมือนที่เคยเป็นมา





5. ในห้องสี่เหลี่ยมอับ ๆ พัดลมหมุนวนเอื่อยอาดอย่างไม่สะทกสะท้านหรือรู้ตัว ว่าเขากำลังรำคาญในความเฉื่อยชาของมัน เขานั่งลงตรงที่เดิม เปิดคอมพิวเตอร์ คลิกเมาท์ไล่มองต้นฉบับที่ไร้ชีวิตนับร้อยที่อยู่ในไฟล์คอมพิวเตอร์

  ขณะที่นั่งมองงานเก่า ๆ ของตัวเองเหล่านั้น เขามีความรู้สึกว่า งานไร้ชีวิตก็คือสิ่งที่เกิดมาชั่วครู่ชั่วคราวแล้วก็ตายจากไป แต่งานเขียนที่แท้จริงมันจะเป็นอมตะมีชีวิตยืนยาวไม่มีวันตาย แม้ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน

  “น่าจะทันนะ ๆ” เขาบอกกับตัวเองซ้ำ ๆ ภาวนาขอให้เรื่องสั้นที่ส่งไป มีชีวิตยืนยาวพอที่จะถึงมือบรรณาธิการนิตยสารรายสัปดาห์ฉบับนั้น

  สูดลมหายใจเข้าลึก ท่ามกลางความร้อนที่พัดลมบนหัวที่กำลังหมุนช้า

เขาเริ่มเขียนเรื่องสั้นเรื่องใหม่อีกครั้ง ด้วยรูปแบบการเขียนเท่ ๆ บวกกับกลวิธีนำเสนอใหม่ล่าสุดที่เขาเพิ่งคิดออกระหว่างเดินกลับจากไปรษณีย์

Comment #1
วัน ธันวา
Posted @July,01 2007 11.55 ip : 222...247

ผมเป็นคนหนึ่งที่มีความฝันที่จะมีงานเขียนของตัวเองปรากฎสู่สายตาผู้อ่าน แต่ผมยังขาดความรู้และประสบการณ์อย่างมากในการพรรณนาเล่าเรื่อง ทำให้เรื่องที่ผมคิดจะเขียนไม่สามารถจะถึงจุดจบของเรื่องสักที จนผมเกิดความรู้สึกท้อแท้ใจและหมดหวังอยู่ตลอดเวลา หลังจากได้อ่าน "เรื่องสั้นสมบูรณ์แบบ" ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นอีกครั้ง ขอบคุณมากครับ

Comment #2
ธง
Posted @November,06 2007 14.49 ip : 61...5

ผมก็ฝันจะเป็นนักเขียนเหมือนกัน  มีเรื่องเล่าที่จะเขียนมากมาย  แต่เรียงร้อยถ้อยคำไม่ได้สักที  เรียงอย่างไรก็อ่านไม่เข้ากัน  และยังเขียนไม่จบสักที  ผมจะลองพยายามอีกครั้ง

แสดงความคิดเห็น

« 7676
หากท่านไม่ได้เป็นสมาชิก ท่านจำเป็นต้องป้อนตัวอักษรของ Anti-spam word ในช่องข้างบนให้ถูกต้อง
The content of this field is kept private and will not be shown publicly. This mail use for contact via email when someone want to contact you.
Bold Italic Underline Left Center Right Ordered List Bulleted List Horizontal Rule Page break Hyperlink Text Color :) Quote
คำแนะนำ เว็บไซท์นี้สามารถเขียนข้อความในรูปแบบ มาร์คดาวน์ - Markdown Syntax:
  • วิธีการขึ้นบรรทัดใหม่โดยไม่เว้นช่องว่างระหว่างบรรทัด ให้เคาะเว้นวรรค (Space bar) ที่ท้ายบรรทัดจำนวนหนึ่งครั้ง
  • วิธีการขึ้นย่อหน้าใหม่ซึ่งจะมีการเว้นช่องว่างห่างจากบรรทัดด้านบนเล็กน้อย ให้เคาะ Enter จำนวน 2 ครั้ง
ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เว็บไซท์
"ก๊วนปาร์ตี้"
เว็บไซท์นี้เปิดมาเพื่อ เป็นพื้นที่สาธารณะ สำหรับบันทึกเรื่องราว ทางด้านวรรณกรรม ทุกรูปแบบ ท่านสามารถส่งบทความ - เรื่องสั้น - บทกวี เพื่อมาแลกเปลี่ยนกันอ่าน โดยคลิกส่งได้จากด้านล่างนี้
คลิกเพื่อ >> ส่งบทความ | ส่งเรื่องสั้น | ส่งบทกวี | ปกิณกะ