เรื่องสั้น

" Last Operation .. "

by จ่าโจ @November,09 2006 19.47 ( IP : 210...254 ) | Tags : เรื่องสั้น
photo  , 320x405 pixel , 37,955 bytes.

[ 9 : 50 น. วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ผมปลดแม๊กกาซีนออก ก่อนจะยัดอันใหม่เข้าช่องบรรจุกระสุน แล้วกระชากคันรั้งลูกเลื่อนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกกระบอกปืนขึ้นประทับบ่า สายตามองลอดศูนย์เล็งไปเบื้องหน้า

" ปุ๊.....ปุ๊...........ปุ๊.......ปุ๊... "

หัวกระสุนกระแทกเข้าที่ช่องอก ผมเซถอยหลังไปตามแรงปะทะ สองวงแขนกระชับ M.16 A2 ยังคงมั่นคงแม้แรงปะทะของหัวกระสุนจะกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง นิ้วชี้ในโกร่งไกค่อย ๆ ลากอย่างเนิบนาบ ศูนย์หน้าจับอยู่ที่เงาร่างที่ไหววาบเบื้องนอก

" ปัง..ปัง...ปัง...................ปัง...ปัง...ปัง........ปัง....ปัง......."

ผมส่ายปากกระบอกปืน ส่งกระสุนเป็น ชุด ๆ จากด้านขวาไปซ้าย กระจกด้านหน้าธนาคารกสิกรไทย สาขานางเลิ้ง แตกกระจายร่วงลงกับพื้น พร้อมกับเงาคนเบื้องนอกที่ซวดเซไปตามแรงกระสุน หยดเลือดบางส่วนกระเซ็นออกมาเปรอะเปื้อนโครงอลูมิเนียมของผนังกระจกด้านหน้าธนาคาร ผมถอยเข้าไปที่หลังเคาท์เตอร์ มือซ้ายคลำที่หน้าอก

เกราะกันกระสุนคาร์บอนเคฟล่า ทำหน้าที่ของมันอย่างยอดเยี่ยม นาฬิกาบนข้อมือข้างซ้ายยังคงเดินถอยหลัง จังหวะจะโคนของตัวเลขดิจิตอลดูจะเสมือนลมหายใจของผมที่ยังคงเหลืออยู่ ผมโผล่พรวดขึ้นมายืนหลังเคาท์เตอร์ เครื่องแบบตำรวจสีกากี ไหววาบอยู่เบื้องหน้า 2 คน....

" อ๊ากกกกก .... "

" ปัง..ปัง...ปัง...................ปัง...ปัง...ปัง........ปัง....ปัง......."

ผมส่งหัวกระสุนขนาด .223 จาก M.16 A2 ในมือเข้าสู่ร่างของ 2 ตำรวจไทยใจเด็ด เศษชิ้นเนื้อ และเศษเครื่องแบบกระจุยออกทางด้านหลังตามแรงทะลวงของคมกระสุนก่อนที่ทั้งคู่จะกระเด็นไปนอนจมกองเลือด ผมกลิ้งตัวเข้าไปที่ซอกเคาท์เตอร์รับแลกเปลี่ยนเเงินตราต่างประเทศ พลิกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู

... 15 นาทีผ่านไปแล้วแล้ว ...

2 ชัวโมงนรกที่ยาวนานผ่านไป 15 นาทีแล้ว เหลืออีก 1 ชั่วโมง 45 นาที
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


[ 10 : 05 น. วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

" สถาณการณ์เป็นยังไง " สารวัตรพีรพล ถามลูกน้องที่แอบอยู่ข้างรถตำรวจที่จอดปิดล้อมอยู่หน้า
ธนาคารกสิกรไทย สาขานางเลิ้ง

" คนร้ายมีคนเดียวครับ ขับปิ๊คอัพมาจอดหน้าธนาคาร เดินดุ่ย ๆ เข้าไป จ่าวิรัชที่เข้ามาตรวจเวรที่ธนาคารเจอมันก่อน มันไม่พูดอะไรสักคำ ยิงใส่เลย นอนตายอยู่ข้างในครับ มันไล่คนที่อยู่ในธนาคาร ออกมาหมดทุกคน ไม่มีพนักงานเหลือข้างในแล้วครับ แปลกมากเลย ... ถ้ามันจะเอาเงิน มันคงกวาดเงินแล้วเผ่นหนีไปได้ตั้งไกลแล้ว แต่มันไม่ไป สะพายเป้ไปนั่งกระดิกตีนรอในเคาท์เตอร์ สายตรวจมาถึงอีก 2 คนโดนมันสอยร่วงทั้งคู่ "

สารวัตรพีรพล กวาดตามองสภาพพื้นที่..เศษกระจกร่วงเกลื่อนกลาด ตึกแถวด้านฝั่งตรงข้ามโดนลูกระสุน เสียหายไปเป็นแถบ ศพสายตรวจ 2 นาย นอนเสียชีวิตจมกองเลือดอยู่หน้าประตูทางเข้า


" อีกนานมั้ยกว่าหน่วย S.W.A.T. จะมาถึง " สารวัตรทรงพลเอ่ยถาม

" อีกไม่เกิน 20 นาทีครับ ทาง 191 เพิ่งวิทยุมาบอกเมื่อสักครู่ "

สารวัตรพีรพลมองเข้าไปที่ธนาคาร ... มันต้องการอะไรกันแน่

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


[ 21 : 30 น. วันอาทิตย์ที่ 5 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

" เสธ.โอ๊ค บอกว่า 10 โมง พรุ่งนี้ เฮียออกเดินทางได้เลย "

เฮียต่วยมองชายที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้รู้ว่าเขาเป็นคนของเสธ.โอ๊ค แต่เฮียต่วยก้อยังไม่ค่อยไว้ใจอยู่ดี ไอ้หมอนี่น่ะเหรอที่เป็นตัวแปรสำคัญของแผนงานในครั้งนี้ มองตั้งแต่หัวจรดตีน ไม่มีสิ่งไหนบ่งบอกถึงความเป็นมือสังหาร ผมทรงรองทรงสั้น เสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีครีมที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กางเกงขายาวสีดำ กับรองเท้าหนังมันวับ นี่มันพนักงานบริษัทชัด ๆ ยกเว้นก็แต่แววตาคู่นั้นเวลาที่เขาจ้องมอง มันทำให้เฮียต่วยหนาวเยือกแบบไม่มีเหตุผล ...

" เสธ.ย้ำว่า เฮียต้องออกเดินทางทันที ไอ้พวกนั้นได้หลักฐานไปแล้ว อีกไม่นานมันต้องตามมาลากคอเฮียไปสอบสวน และมันจะโยงไปหาเสธ.ได้ เสธ.ติดต่อสายทางฝั่งพม่าเรียบร้อยแล้ว เขาจะดูแลเฮียเป็นอย่างดี "

เฮียต่วย ยกน้ำชาขึ้นซด...นี่คนอย่างกูต้องมาหนีหัวซุกหัวซุนปานนี้เรอะ

" แล้วเฮียจะรู้ได้ไง...ว่าตลอดทางจะปลอดภัย ไม่มีตำรวจมาค้น มาตรวจ " เฮียต่วยเอ่ยปากถาม

ชายหนุ่มยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ... สองตาจ้องมาที่ใบหน้าเฮียต่วย ก่อนจะยกมือขึ้นลูบที่ใต้คางเบา ๆ
เฮียต่วยรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว


" นั่นมันหน้าที่ของผม ผมจะทำให้ตำรวจทั้งกรุงเทพ ฯ พุ่งมาหาผม เฮียต่วยไม่ต้องปอดแหก กลัวตายหรอก ต่อให้ต้องตาย เฮียต่วยต้องไม่มาตายแถวนี้ "

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


[ 10 : 45 น. วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

" คนร้ายมีคนเดียว...แต่มีอาวุธร้ายแรงไม่ทราบจำนวน เท่าที่สังเกตุการณ์ มี M.16 , 1 กระบอก
ปืนพกขนาด 11 มม. , 1 กระบอก ยังไม่ทราบในเป้ที่คนร้ายสะพายอยู่ มันแทบจะหุ้มเกราะทั้งตัว
หลายครั้งที่เรายิงที่ขา มันแค่ทำขาสะบัด ๆ แล้วเดินต่อ ตอนนี้ตำรวจบาดเจ็บไปหลายนายแล้ว
ยังไม่มีทีท่าว่ามันจะหยุด ..."

ยังไม่ทันที่สารวัตรพีรพลจะสรุปสถาณการณ์ปัจจุบันให้หน่วย S.W.A.T. จบ เสียงกัมปนาทกึกก้อง ก็ดังมาจากหน้าธนาคาร


" บึ้มมมม........"


รถสายตรวจคันที่จอดปิดอยู่ตรงหน้าธนาคาร กลายเป็นเศษซากรถที่ไฟลุกท่วม ลูกน้องแก 2 คนเกลือกกลิ้งไปตามพื้น ไฟลุกติดเครื่องแบบ เลือดท่วมไปทั้งตัว คลุกเคล้ากับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

" ฉิบหายแล้ว...แม่งมีระเบิด เฮ้ย..พวกคุณรีบไปเลย ก่อนที่มันจะถล่มเละไปกว่านี้ ไป๊.."
สารวัตรพีรพลให้สัญญาณกับหน่วย S.W.A.T. ลงมือปฏิบัติการ

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


[ 10 : 55 น. วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

" แอน...แอน มาดูข่าวเร็ว คนร้ายปล้นธนาคารที่นางเลิ้ง เร๊ววว... "

ครูแอนละสายตาจากเด็ก ๆ ในห้องเด็กเล็กในเนอสเซอรี่ที่เธอกำลังดูแลอยู่ ทีวีมุมห้องที่ครูนีกำลังเปิดเสนอภาพรายงานสดจากมุมสูงของเฮลิคอปเตอร์ ภาพรถสายตรวจทีไฟกำลังลุกท่วม ความชุลมุน วุ่นวายบนถนนนางเลิ้ง ปรากฏอยู่ตรงหน้า เออเนอะ..คนเราสมัยนี้ ปล้นกันกลางวันแสก ๆ นะ

เสียงร้องจ้าดังขึ้นเบื้องหลัง ครูแอนหันขวับกลับมาพร้อมทั้งเห็นเด็กน้อยที่กำลังนั่งร้องไห้
สองมือกุมที่หัว คู่กรณียืนถือปืนเด็กเล่นอยู่ตรงหน้า....

" น้องภู ไปตีเพื่อนทำไมล่ะคะ เพื่อนเจ็บแล้วเห็นมั้ย...ขอโทษเพื่อนเดี๋ยวนี้นะคะ "

ครูแอนลูบหัวลูบหลังให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้ ก่อนจะหันมาทำตาดุใส่น้องภู

" ขอโทษนะ.. " น้องภู ทำหน้าเศร้า ๆ เด็กน้อยมองเพื่อนด้วยแววตาเสียใจ

" ทีหลังไม่ตีเพื่อนนะคะ ...ไปตีเพื่อนทำไม " ครูแอนเอื้อมมือมาดึงปืนในมือน้องภู

เด็กน้อยกำด้ามปืนแน่น ขืนมือต้าน ... ดวงตาจ้องมองที่หน้าครูแอน

" ก็เขามาแย่งปืนผมนี่ครับ พ่อบอกว่า .. ถ้าใครเข้ามาใกล้ประชิดตัว ให้ตีด้วยพานท้ายตั้ง "
แววตาเด็กน้อยจับจ้องที่ใบหน้าครูแอน ทำให้ครูแอนขนลุก

" น้องภู...ส่งปืนมาให้ครูเดี๋ยวนี้ " ครูแอนพยายามแกะปืนเด็กเล่นออกมาจากมือเด็กน้อยจนได้
น้ำตาของเด็กน้อย ไหลลงมานองหน้า ...

" พ่อบอกว่า..ถ้าปืนหลุดจากมือ ก็เท่ากับว่า .... ตายแล้ว " เด็กน้อยเอ่ยปากท่ามกลางเสียงสะอื้น

ครูแอนจับจ้องมองเด็กชายอายุ 3 ขวบครึ่งที่ยืนน้ำตาไหลอยู่ตรงหน้า ... นี่มันอะไรกันนี่
พ่อของเด็กคนนี้เป็นใครกัน ทำไมถึงสอนลูกอย่างนี้

เด็กน้อยหันไปมองจอทีวีที่มุมห้อง ภาพซูมจากมุมกล้องที่ซ่อนอยู่ในตึกแถวฝั่งตรงข้าม ปรากฏภาพชายคนหนึ่งสวมหมวกไหมพรมคลุมหน้า เห็นแต่ลูกตา ชุดเกราะกันกระสุนสีดำที่สวมใส่กำลังสาดกระสุนปืนออกมาภายนอกธนาคาร

" พ่อ.....นั่นพ่อนี่...."

" อะไรนะน้องภู ... ไหน .. พ่อ " ครูแอนถามเด็นน้อยอย่างตื่นตระหนก ...
เด็กน้อยชี้ไปทีทีวี

" นั่นไง...พ่อ ภูจำได้ พ่อแน่ ๆ พ่อได้เล่นหนังด้วย " เด็กน้อยพูดทั้งน้ำตา ยิ้มน้อย ๆ ..

" นี....นี...ปิดทีวีเดี๋ยวนี้...ฉันบอกให้ปิด.....เร็ว ๆ สิ "

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


[ 11 : 35 น. วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ควันจากแก๊สน้ำตา ปกคลุมไปทั้งธนาคาร ผมมองลอดหน้ากากที่ผมใส่ออกไปด้านนอก ไม่เกิน 20 วินาที พวกมันต้องชารจ์เข้ามาในลักษณะแถวตอน ก่อนที่จะแยกสลับออกทางซ้ายขวา ผมปลดแม๊กกาซีนออก เปลี่ยนเป็นแม๊กกาซีนที่ผมบรรจุลูกกระสุนหัวเจาะเกราะ นาฬิกาบนข้อมือยังเดินถอยหลังไปเรื่อย ๆ เวลาที่เหลือน้อยลง น้อยลง เหมือนลมหายใจของผม ในหัวยังแว่วเสียงสัญญาลูกผู้ชายประโยคหนึ่ง

“ จ่าไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลเรื่องข้างหลังของจ่าให้เป็นอย่างดี “

ผมเชื่อในคำพูดประโยคนี้ของคน ๆ นั้น เหมือนที่ครั้งหนึ่งคน ๆ นี้ เอาปืนจ่อหัวนักบินเฮลิคอปเตอร์ให้บินฝ่าวงล้อมเข้าไปรับผมในสภาพที่สิ้นหวัง และกำลังยอมรับกับความตายเบื้องหน้า ภาพคนที่เป็นนายทหารระดับเสธนาธิการโดดลงจากเฮลิคอปเตอร์ตรงเข้ามาลากผมและลูกทีมปฏิบัติการพิเศษอีก 2 คนที่พรุนไปด้วยรอยลูกกระสุน ให้กระเสือกกระสนจากความตายไปอย่างเฉียดฉิว เสียงที่ตะโกนก้องจากปากของแกวันนั้นคือสัญญาลูกผู้ชาย

“ กูไม่ทิ้งพวกมึง .. ได้ยินมั้ย !... กูไม่ทิ้งพวกมึง “

เงาวูบวาบไหวปรากฏอยู่เบื้องหน้า ผมถลันวาบออกมาจากข้างเคาท์เตอร์ที่ปรุพรุนไปด้วยรอยกระสุน


" อ๊ากกกกก ........... "

" ปัง..ปัง...ปัง...................ปัง...ปัง...ปัง........ปัง....ปัง......."

ผมกราดกระสุนเข้าใส่คนแรกที่วิ่งเข้ามา มันล้มฮวบลง คนที่สองมันพุ่งออกทางซ้าย ผมหันปากระบอกปืนตาม ไอ้คนที่สามพุ่งออกทางขวา ผ่านเพื่อนมันคนแรกที่ล้มลง ผมเหนี่ยวไกยิงคนที่สองทางซ้ายก่อน แต่ในจังหวะที่เขาทรุดลง เขายิงสวนมาที่ผม กระสุนจากปืนของเขาเจาะเข้าที่ช่องคอ หัวผมสะบัดหมุน นิ้วยังเหนี่ยวไก หันปืนหาไอ้คนที่สาม กระสุนจากไอ้คนที่สี่ ที่ห้า ที่หก เจาะทะลวงเข้าตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ก่อนที่ไอ้คนที่สามจะได้ยิงผมด้วยซ้ำ อานุภาพของหัวกระสุนไฮดร้าช๊อก ที่ถูกยิงในระยะประชิด ทะลวงผ่านเกราะที่ผมใส่ ผมหมุนคว้างไปตามแรงกระสุน นิ้วยังเหนี่ยวไกปืนในมือ กระสุนเจาะหลอดนีออนบนเพดานร่วงกราวลงมา

ภาพรอบตัวดูเหมือนจะหมุนไป ...หมุนไป
เหมือนตอนที่ผมนั่งม้าหมุนตอนที่ผมเป็นเด็ก ...

ในหูผมได้ยินเสียงเด็กผู้ชายหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ... เสียงหัวเราะใส ๆ ที่ผมคุ้นเคย

“ พ่อไม่ทิ้งลูกหรอก ได้ยินมั้ยลูก .. ไม่ว่าพ่อจะอยู่ที่ไหน พ่อไม่มีวันทิ้งลูก “

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


[ 12 : 55 น. วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

เฮียต่วยมองไปที่ทิวทัศน์ข้างทาง ใกล้จะเข้าเขตจังหวัดกาญจนบุรีแล้ว อีกไม่นานก็ถึงอำเภอสวนผึ้ง
วิทยุยังรายงานข่าวการบุกเข้าปล้นธนาคารกสิกรไทยสาขานางเลิ้ง ที่จบลงด้วยการเข้าวิสามัญฆาตกรรมคนร้ายโดยหน่วย S.W.A.T. ป่านนี้ทั้งตำรวจ ทั้งนักข่าว คงจะรุมกันอยู่ที่นั่น

ไอ้ห่า....แม่งบ้าดีเดือดฉิบหาย

ป้ายบอกทางไปอำเภอสวนผึ้ง พุ่งผ่านไปเหนือหัว ... ใกล้จะถึงชายแดนแล้ว สองข้างทางเริ่มไม่ค่อยมีรถรา ป่าหญ้าคาข้างทางเอนสะบัดตามแรงลม รถปิ๊คอัพคันที่ตามหลังมา เปิดไฟกระพริบออกทางขวา ทำความเร็วจะแซงขึ้นไป เฮียต่วยเหลือบตาไปดู

รูปากกระบอกปืนปรากฏขึ้นตรงหน้า ก่อนที่เสียงระเบิดกระสุนจะตามมา

" ปัง..ปัง...ปัง...................ปัง...ปัง...ปัง........ปัง....ปัง......."

สองนัดร้อยเข้าที่สีข้าง อีก 3 นัดเจาะทะลุจากหลังเบาะ เลือดกระเซ็นไปติดที่กระจกหน้า เฮียต่วยรู้สึกว่ารถหมุนคว้าง ก่อนที่จะพลิกลงข้างทาง สำนึกสุดท้าย...เหมือนได้ยินเสียงของชายคนนั้น  ผมทรงรองทรงสั้น เสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีครีมที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก กางเกงขายาวสีดำ กับรองเท้าหนังมันวับ

" เฮียต่วยไม่ต้องปอดแหกกลัวตายหรอก ต่อให้ต้องตาย เฮียต่วยต้องไม่มาตายแถวนี้ "

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .


[ 16 : 15 น. วันจันทร์ที่ 6 ตุลาคม 2546 ] . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

" แม่มาแล้ว ... " เด็กน้อยวิ่งถลาเข้ากอดหญิงสาวที่ก้าวเข้ามาที่เนสเซอรี่ ครูแอนเห็นเธอมาส่งลูกชายเธอทุกเช้า

" แม่..แม่ .. พ่อออกทีวีด้วย พ่อได้เล่นหนัง " เด็กน้อยบอกแม่อย่างลิงโลด หยาดน้ำตาสองสายกลิ้งตัวลงมาจากใบหน้าหญิงสาวผู้เป็นแม่ เด็กน้อยวิ่งมาหาครูแอนที่ยืนอ้ำอึ้งเกินกว่าจะมีคำพูดใด ๆ หลุดจากปาก


" ครูครับ...ผมขอปืนผมคืนด้วยคับ "

ครูแอนส่งปืนให้เด็กน้อย พร้อมทั้งความรู้สึกโหวงเหวงไปทั้งอก น้ำตาเธอกำลังจะไหล

" แม่...กลับบ้านเราเนอะ ไปเล่นกับพ่อ พ่อจะได้สอนให้ผมรบ ยิงกัน ปุ๊ง..ปุ๊ง... "

เด็กน้อยย่อตัวลงส่ายปืนในมือไปมา ไฟแว๊บ ๆ กระพริบที่ปลายกระบอกปืน กับเสียงหัวเราะที่ไร้เดียงสา ภาพเด็กน้อยจูงมือกันกับหญิงสาว กำลังเดินห่างออกไป...ครูแอนเริ่มมองเห็นภาพเบื้องหน้าไม่ชัด เพราะน้ำตาของเธอ

แว่วเสียงเด็กน้อย ลอยตามสายลมอย่างแผ่วเบา....


" พ่อบอกว่า..ถ้าปืนหลุดจากมือ ก็เท่ากับว่า .... ตายแล้ว "


...

Comment #1
Posted @November,10 2006 08.47 ip : 61...243

อืมห์... อึ้ง.... แบบว่ายังคิดอะไรไม่ออก.

Comment #2
Posted @November,12 2006 17.36 ip : 61...134

ยินดีต้อนรับจ่าโจ สู่บ้านอีกหลังหนึ่ง ขอบคุณที่อุตส่าห์ตามมาเปิดบ้านที่นี่ (นอกจากที่เป็นสมาชิกประจำที่บ้านนายหมี่เป็ด)

แสดงความคิดเห็น

« 1793
หากท่านไม่ได้เป็นสมาชิก ท่านจำเป็นต้องป้อนตัวอักษรของ Anti-spam word ในช่องข้างบนให้ถูกต้อง
The content of this field is kept private and will not be shown publicly. This mail use for contact via email when someone want to contact you.
Bold Italic Underline Left Center Right Ordered List Bulleted List Horizontal Rule Page break Hyperlink Text Color :) Quote
คำแนะนำ เว็บไซท์นี้สามารถเขียนข้อความในรูปแบบ มาร์คดาวน์ - Markdown Syntax:
  • วิธีการขึ้นบรรทัดใหม่โดยไม่เว้นช่องว่างระหว่างบรรทัด ให้เคาะเว้นวรรค (Space bar) ที่ท้ายบรรทัดจำนวนหนึ่งครั้ง
  • วิธีการขึ้นย่อหน้าใหม่ซึ่งจะมีการเว้นช่องว่างห่างจากบรรทัดด้านบนเล็กน้อย ให้เคาะ Enter จำนวน 2 ครั้ง
ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เว็บไซท์
"ก๊วนปาร์ตี้"
เว็บไซท์นี้เปิดมาเพื่อ เป็นพื้นที่สาธารณะ สำหรับบันทึกเรื่องราว ทางด้านวรรณกรรม ทุกรูปแบบ ท่านสามารถส่งบทความ - เรื่องสั้น - บทกวี เพื่อมาแลกเปลี่ยนกันอ่าน โดยคลิกส่งได้จากด้านล่างนี้
คลิกเพื่อ >> ส่งบทความ | ส่งเรื่องสั้น | ส่งบทกวี | ปกิณกะ